Architektura referencyjna e-administracji
Źródło: Wikimedia Commons
Warstwy architektury
Architektura referencyjna e-administracji opisuje typowy podział systemu na warstwy: prezentacji, logiki biznesowej, integracji oraz danych. Warstwa prezentacji obejmuje interfejsy, z których korzystają obywatele i urzędnicy, natomiast warstwa integracji odpowiada za komunikację pomiędzy odrębnymi rejestrami i platformami.
Model referencyjny nie narzuca konkretnej technologii, lecz określa relacje między poszczególnymi elementami systemu oraz zasady, według których powinny się one komunikować, aby zachować spójność danych.
Kluczowe komponenty
Do typowych komponentów architektury referencyjnej należy magistrala integracyjna (ESB), która pośredniczy w wymianie komunikatów między systemami, oraz centralne repozytoria wzorów dokumentów elektronicznych. Rolę takiego repozytorium pełni na przykład Centralne Repozytorium Wzorów Dokumentów Elektronicznych działające w ramach platformy ePUAP.
Kolejnym istotnym elementem są usługi katalogowe opisujące dostępne e-usługi publiczne wraz z ich parametrami technicznymi, co ułatwia integratorom odnalezienie odpowiedniego interfejsu.
Zastosowanie modelu
Model architektury referencyjnej wykorzystywany jest przede wszystkim na etapie planowania nowych systemów oraz przy modernizacji istniejących rejestrów. Pozwala on ograniczyć ryzyko powstawania rozwiązań niekompatybilnych z resztą infrastruktury administracji publicznej.
Historyczny kontekst rozwoju jednej z centralnych platform integracyjnych, opartej częściowo na podobnych założeniach architektonicznych, opisano w artykule ePUAP a nowe standardy interoperacyjności.